[{"data":1,"prerenderedAt":378},["ShallowReactive",2],{"nav-current-\u002Fpl\u002Freprints\u002F283":3,"nav-reprints-pl-1881-12-01":5,"reprint-\u002Fpl\u002Freprints\u002F283":104},{"date":4},"1881-12-01",[6,11,15,19,23,27,31,35,39,43,48,52,56,60,64,68,72,76,80,84,88,92,96,100],{"title":7,"path":8,"reprint":9,"date":4,"issue":10},"Wtóra obecność Chrystusa i żniwo","\u002Fpl\u002Freprints\u002F236",236,"Vol. III, No. 6",{"title":12,"path":13,"reprint":14,"date":4,"issue":10},"Do wszystkich Czytelników Straży","\u002Fpl\u002Freprints\u002F238",238,{"title":16,"path":17,"reprint":18,"date":4,"issue":10},"Nasz Nowy Rok","\u002Fpl\u002Freprints\u002F239",239,{"title":20,"path":21,"reprint":22,"date":4,"issue":10},"Pomazani do głoszenia","\u002Fpl\u002Freprints\u002F240",240,{"title":24,"path":25,"reprint":26,"date":4,"issue":10},"Oto On! Oto On!","\u002Fpl\u002Freprints\u002F242",242,{"title":28,"path":29,"reprint":30,"date":4,"issue":10},"Czy kochasz Boga?","\u002Fpl\u002Freprints\u002F244",244,{"title":32,"path":33,"reprint":34,"date":4,"issue":10},"Myśli o namiocie zgromadzenia","\u002Fpl\u002Freprints\u002F245",245,{"title":36,"path":37,"reprint":38,"date":4,"issue":10},"To wszystko jest w dokumencie","\u002Fpl\u002Freprints\u002F246",246,{"title":40,"path":41,"reprint":42,"date":4,"issue":10},"Czego się spodziewamy","\u002Fpl\u002Freprints\u002F247",247,{"title":44,"path":45,"reprint":46,"date":4,"issue":47},"Pokarm dla myślących chrześcijan (cz. II)","\u002Fpl\u002Freprints\u002F255",255,"Supplement",{"title":49,"path":50,"reprint":51,"date":4,"issue":47},"Pokarm dla myślących chrześcijan (cz. III)","\u002Fpl\u002Freprints\u002F261",261,{"title":53,"path":54,"reprint":55,"date":4,"issue":47},"Pokarm dla myślących chrześcijan (cz. IV)","\u002Fpl\u002Freprints\u002F267",267,{"title":57,"path":58,"reprint":59,"date":4,"issue":47},"Pokarm dla myślących chrześcijan (cz. V)","\u002Fpl\u002Freprints\u002F270",270,{"title":61,"path":62,"reprint":63,"date":4,"issue":47},"Pokarm dla myślących chrześcijan (cz. VI)","\u002Fpl\u002Freprints\u002F271",271,{"title":65,"path":66,"reprint":67,"date":4,"issue":47},"Pokarm dla myślących chrześcijan (cz. VII)","\u002Fpl\u002Freprints\u002F276",276,{"title":69,"path":70,"reprint":71,"date":4,"issue":47},"Pokarm dla myślących chrześcijan (cz. VIII)","\u002Fpl\u002Freprints\u002F278",278,{"title":73,"path":74,"reprint":75,"date":4,"issue":47},"Pokarm dla myślących chrześcijan (cz. IX)","\u002Fpl\u002Freprints\u002F282",282,{"title":77,"path":78,"reprint":79,"date":4,"issue":47},"Pokarm dla myślących chrześcijan (cz. X)","\u002Fpl\u002Freprints\u002F283",283,{"title":81,"path":82,"reprint":83,"date":4,"issue":47},"Pokarm dla myślących chrześcijan (cz. XI)","\u002Fpl\u002Freprints\u002F284",284,{"title":85,"path":86,"reprint":87,"date":4,"issue":47},"Nogi Chrystusa","\u002Fpl\u002Freprints\u002F287",287,{"title":89,"path":90,"reprint":91,"date":4,"issue":47},"Figura na budowę świątyni","\u002Fpl\u002Freprints\u002F292",292,{"title":93,"path":94,"reprint":95,"date":4,"issue":47},"Ekklesia","\u002Fpl\u002Freprints\u002F295",295,{"title":97,"path":98,"reprint":99,"date":4,"issue":47},"Ojciec wieczności","\u002Fpl\u002Freprints\u002F296",296,{"title":101,"path":102,"reprint":103,"date":4,"issue":47},"Błogosławione umieranie","\u002Fpl\u002Freprints\u002F303",303,{"id":105,"title":77,"author":106,"body":107,"date":4,"description":113,"extension":369,"issue":47,"meta":370,"month":371,"navigation":372,"path":78,"reprint":79,"seo":373,"sitemap":374,"stem":375,"year":376,"__hash__":377},"reprints\u002Fpl\u002Freprints\u002F283.md",null,{"type":108,"value":109,"toc":365},"minimark",[110,114,145,203,230,297,331,350],[111,112,113],"p",{},"Przypowieść tę, zapisaną w Łuk. 16:19-31, uważa się ogólnie za wypowiedź naszego Pana (choć nic nie jest powiedziane, jakoby to On ją wygłosił), i my za taką ją uważamy.",[111,115,116,117,121,122,125,126,129,130,133,134,137,138,141,142,144],{},"Wielu ma niemałą trudność, bo choć nazywają oni ten zapis przypowieścią, to zastanawiają się nad nim i wyciągają wnioski w taki sposób, jakby to było literalne stwierdzenie, a nie przypowieść. Rozważanie go jako ",[118,119,120],"em",{},"literalnej opowieści"," prowadzi do sporej ilości absurdów, np. że ",[118,123,124],{},"bogacz"," poszedł do piekła, ponieważ używał licznych ziemskich przyjemności, a dla Łazarza miał tylko okruchy. Nie ma słowa o jego bezbożności. Natomiast Łazarz jest błogosławiony nie dlatego, że jest szczerym dzieckiem Bożym, pełnym wiary i ufności – nie dlatego, że był ",[118,127,128],{},"dobry",", ale po prostu dlatego, że był ",[118,131,132],{},"biedny i chory",". Gdyby rozumieć to literalnie, to jedyną logiczną lekcją, jaką można z tego zaczerpnąć, jest to, że jeśli nie jesteś biednym żebrakiem, pełnym zmartwień, to nigdy nie wejdziesz do stanu przyszłej błogości, a jeśli teraz nosisz jakieś*„miękkie szaty\"* i „purpurę\" oraz masz ",[118,135,136],{},"codziennie"," mnóstwo jedzenia, to na pewno pójdziesz do hadesu. I dalej, owa błogość to „",[118,139,140],{},"łono"," Abrahama\", a jeśli cała wypowiedź jest literalna, to i ",[118,143,140],{}," musi być dosłowne i nie pomieści zbyt wielu spośród milionów chorych i biednych tej ziemi. Dlaczego jednakże roztrząsać absurdy? Wszystkie nieuprzedzone umysły postrzegają ten zapis jako przypowieść.",[111,146,147,148,151,152,155,156,159,160,183,184,151,188,191,192,195,196,199,200],{},"A jeśli przypowieść, to jak mamy ją rozumieć? Odpowiadamy, że przypowieść oznacza, ",[118,149,150],{},"iż jedna rzecz jest"," ",[118,153,154],{},"powiedziana, a o znaczenie innej chodzi","; wiemy to z kilku innych przypowieści objaśnionych przez Jezusa. Weźmy na przykład przypowieść o pszenicy i kąkolu. Z Jego wyjaśnienia wiemy, że gdy w przypowieści powiedział*„pszenica\"",[118,157,158],{},", to miał na myśli „synów królestwa\"; gdy mówił","„kąkol\"",[118,161,162,163,166,167,170,171,174,175,178,179,182],{},", to myślał (mając na uwadze tych, co pojmą tę przypowieść) o „synach onego złego\"; gdy mówił o ",[118,164,165],{},"żeńcach",", to należało myśleć o aniołach itd. (Zob. Mat. 13). I tak jest z każdą przypowieścią ",[118,168,169],{},"wytłumaczoną"," przez naszego Pana –",[118,172,173],{},"rzecz, o której jest mowa",", nigdy nie jest identyczna z ",[118,176,177],{},"rzeczą, którą ma się na myśli",". Tak też jest i w tej przypowieści – „bogacz\" oznacza coś innego. Łazarz i łono Abrahama nie są dosłowne, lecz przedstawiają pewną klasę i stan. Przy próbie wytłumaczenia takiej przypowieści jak ta, gdy Pan nie dostarcza nam objaśnienia, z pewnością stosowna jest skromność w wyrażaniu naszych ",[118,180,181],{},"opinii"," na jej temat. Dlatego proponujemy następujące wyjaśnienie, bez usiłowania narzucenia naszego punktu widzenia czytelnikowi, chyba że jego własna świadomość Prawdy pozwoli mu uznać je za zgodne z Bożym Słowem i planem. Według naszego zrozumienia „bogacz\" przedstawia naród żydowski. W czasie wypowiedzenia przypowieści i na długo przedtem „używali oni na każdy dzień hojnie\" – będąc specjalnymi odbiorcami Bożych łask. Jak stwierdza Paweł: „Na czym więc polega wyższość","Żyda*? (...) Wielki pod każdym względem. Najpierw ten, że zostały im powierzone słowa Boże\" ",[185,186,187],"span",{},"Prawo i Prorocy",[185,189,190],{},"Rzym. 3:1-2 (BT)",". Obietnice dane Abrahamowi i Dawidowi przyoblekły ten naród w ",[118,193,194],{},"królewskość",", reprezentowaną przez*„purpurę\"*, w którą ubrany był „bogacz\". Obrzędy i (figuralne) ofiary Zakonu uczyniły z Żydów w sensie ",[118,197,198],{},"symbolicznym"," naród święty – sprawiedliwy – co ukazywały u bogacza szaty z „bisioru\". ",[185,201,202],{},"Bisior jest symbolem sprawiedliwości – Obj. 19:8.",[111,204,205,206,209,210,213,214,217,218,221,222,225,226,229],{},"Łazarz przedstawia pogan – wszystkie narody świata poza Izraelitami. W czasie wypowiedzenia tej przypowieści poganie byli całkowicie pozbawieni tych błogosławieństw, jakimi cieszył się Izrael; leżeli u wrót bogatego człowieka. Nie należały do nich żadne królewskie obietnice; nawet figuralnie nie byli czyści, ale znajdując się w moralnej chorobie, skalaniu i grzechu byli podobni „psom\". W owych dniach psy budziły odrazę i figuralnie czyści Żydzi nazywali wszystkich obcych „poganami\" albo „psami\" oraz nigdy nie jedliby z nimi ani ich nie poślubili i nie prowadziliby z nimi interesów (Jan 4:9). Co do „jedzenia okruchów, które padały ze stołu ",[185,207,208],{},"obfitości"," pana\", klucza dostarczają nam słowa Jezusa skierowane do kobiety syro-fenickiej. Powiedział on do tej poganki: „Niedobrze jest brać chleb dzieci ",[185,211,212],{},"Izraelitów"," i rzucać szczeniętom\" ",[185,215,216],{},"poganom","; ona zaś odpowiedziała: „Tak, Panie, ale i szczenięta jedzą okruchy, które spadają ze stołu panów ich\" – Mat. 15:26-27 (NB). Jezus uzdrowił jej córkę, dając jej tym samym upragniony okruch ",[118,219,220],{},"łaski",". Potem nadszedł jednak czas, gdy ustała figuralna sprawiedliwość – gdy obietnica stanu królewskiego przestała należeć do Izraelitów, a królestwo zostało im odebrane i dane narodowi przynoszącemu owoce (Mat. 21:43). ",[118,223,224],{},"Bogaty człowiek"," umarł dla tych wszystkich specjalnych korzyści i wkrótce znalazł się (naród żydowski) w*„ogniu* ",[118,227,228],{},"gehenny\""," – w stanie odrzucenia, w ucisku, cierpieniu i nieszczęściu, które znosi od tamtej pory do dziś.",[111,231,232,233,236,237,240,241,244,245,248,249,252,253,256,257,260,261,264,265,268,269,272,273,276,277,280,281,284,285,288,289,292,293,296],{},"Łazarz także umarł: stan pogan uległ zmianie i wielu spośród nich zostało przeniesionych przez aniołów (posłańców, apostołów itp.) na łono Abrahama. Abraham jest przedstawiany jako ojciec ",[118,234,235],{},"wiernych"," i otrzymuje na swoje łono wszystkie dzieci wiary – które są w ten sposób uznawane za dziedziców wszystkich obietnic uczynionych Abrahamowi. „To jest, nie dzieci ",[118,238,239],{},"ciała"," są dziećmi Bożymi, ale dzieci obietnicy bywają w ",[118,242,243],{},"nasienie"," policzone\" (dzieci Abrahama) ",[185,246,247],{},"Rzym. 9:8",", a „nasieniem jest Chrystus\", „a jeśliście wy ",[185,250,251],{},"wierzący"," Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahamowym ",[185,254,255],{},"jego dziećmi",", a według obietnicy ",[185,258,259],{},"Abrahamowej"," dziedzicami\" – Gal. 3:29. Tak, warunki, jakie wówczas istniały, skończyły się śmiercią – w czasie śmierci Jezusa – „ponieważ jeden za wszystkich umarł, tedy wszyscy byli umarłymi\" ",[185,262,263],{},"2 Kor. 5:14",". Tam Żyd został odrzucony i nie okazano mu już odtąd łaski, zaś biedni poganie, którzy wcześniej „byli oddaleni od społeczności izraelskiej i obcymi od umów obietnicy, ",[118,266,267],{},"nadziei nie mający"," i ",[118,270,271],{},"bez Boga"," na świecie (...) stali się bliskimi przez krew Chrystusową\" i „pojednani z Bogiem\" – Efezj. 2:12-13. Skoro dwa plemiona żyjące w Judei (Judy i Benjamina) były reprezentowane przez ",[118,274,275],{},"jednego"," bogatego człowieka, to czy nie pasuje to dobrze, że ",[118,278,279],{},"pięciu"," braci przedstawiało pozostałe ",[118,282,283],{},"dziesięć"," pokoleń, które miały „Mojżesza i Proroków\" za nauczycieli? Pytanie do nich skierowane było bez wątpienia wstawione po to, by pokazać, że ",[118,286,287],{},"szczególna"," łaska Boża ustała zarówno dla dziesięciu, jak i dla dwóch pokoleń, do których była ona bezpośrednio skierowana. Wydaje się nam ",[118,290,291],{},"oczywiste",", że chodziło tylko o naród żydowski, bowiem ",[118,294,295],{},"żaden inny naród"," nie miał za swoich nauczycieli „Mojżesza i Proroków\".",[111,298,299,300,303,304,307,308,311,312,315,316,151,319,322,323,326,327,330],{},"Słowem, przypowieść ta wydaje się uczyć dokładnie tego, co Paweł wyjaśnił w Rzym. 11:19-31 – jak to z powodu niedowiarstwa naturalne gałęzie zostały odłamane, a gałęzie dzikie wszczepione w obietnice Abrahamowe. W przypowieści Jezus pozostawia ich w ucisku i nie odnosi się do ich ostatecznego przywrócenia do łaski, niewątpliwie dlatego, że nie miało to związku z zakresem rozważanego tematu. Paweł zapewnia nas jednak, że gdy pełnia z pogan – Oblubienica – wejdzie, wówczas „oni ",[185,301,302],{},"Izraelici"," dostąpią miłosierdzia przez wasze ",[185,305,306],{},"Kościoła"," miłosierdzie\". Stwierdza też, że jest to Boskie przymierze z ",[118,309,310],{},"cielesnym Izraelem"," (utracił on wysokie duchowe obietnice, ale wciąż należą do niego pewne ziemskie obietnice), aby stał się przewodnim narodem na ziemi itd. Na dowód tego cytuje Proroków, mówiąc: „Przyjdzie z Syonu wybawiciel ",[185,313,314],{},"uwielbiony Kościół"," i odwróci niepobożności od ",[118,317,318],{},"Jakóba",[185,320,321],{},"cielesnego nasienia"," (...) A tak według Ewangelii ",[185,324,325],{},"niebiańskie powołanie"," nieprzyjaciółmi ",[185,328,329],{},"odrzuconymi"," są dla was, lecz według wybrania są miłymi dla ojców (...) Albowiem zamknął je Bóg wszystkie w niedowiarstwo, aby się nad wszystkimi zmiłował. O głębokości bogactwa i mądrości, i znajomości Bożej!\" – Rzym. 11:26,28,30,33. PRAGNĄC ODEJŚĆ I BYĆ Z CHRYSTUSEM",[111,332,333,334,337,338,341,342,345,346,349],{},"Paweł był więźniem w Rzymie i czekając na wolność lub śmierć, nie wiedział, co go spotka. Odkąd rozpoczął służbę, przeszedł przez burzliwe wydarzenia i znosił wiele cierpień. Zborowi w Filippi opowiada, że chociaż wiele wycierpiał, to zaowocowało to rozpowszechnieniem Ewangelii. Dlatego się cieszy. Rozmyśla on nad tym, czy wolą Bożą jest, aby nadal żył, głosił, pisał i cierpiał i w ten sposób był błogosławieństwem dla Kościoła, czy może raczej wykonał już swoją pracę i ma odpocząć w śmierci, stawszy się tym samym ",[118,335,336],{},"słynnym męczennikiem",". Gdyby tak było, to sam sobie zadaje pytanie: Co wy wolelibyście wybrać, gdyby pozostawiono to waszej decyzji? Dochodzi do wniosku, że nie wie, którą z tych ",[118,339,340],{},"dwóch rzeczy"," wybrać, ale wie o trzeciej, którą ",[118,343,344],{},"bez wątpienia"," wybrałby, gdyby miał wolność to uczynić. Próbuje dokonać wyboru między ",[118,347,348],{},"dwiema rzeczami",", ale pragnie trzeciej.",[111,351,352,353,356,357,360,361,364],{},"„Emphatic Diaglott\" oddaje ten fragment następująco: „Chrystus będzie uwielbiony w moim ciele: czy to przez ",[118,354,355],{},"życie",", czy przez ",[118,358,359],{},"śmierć",". Dla mnie bowiem żyć – to Chrystus, a umrzeć – to zysk. Jeśli bowiem żyć w ciele to dla mnie owocna praca, co mam wybrać? Nie umiem powiedzieć. ",[118,362,363],{},"Albowiem jestem ściśniony od tego obojga",": pragnę POWROTU i bycia z Chrystusem, bo to o wiele lepsze\" – Filip. 1:20-23.",{"title":366,"searchDepth":367,"depth":367,"links":368},"",2,[],"md",{},"December",true,{"title":77,"description":113},{"loc":78},"pl\u002Freprints\u002F283",1881,"k7LVk9WFWRN1ZlEtieBO-UjXWbPTqWb-aUjSqf4ap9w",1776402536527]