[{"data":1,"prerenderedAt":584},["ShallowReactive",2],{"nav-current-\u002Fpl\u002Freprints\u002F338":3,"nav-reprints-pl-1882-04-01":5,"reprint-\u002Fpl\u002Freprints\u002F338":31},{"date":4},"1882-04-01",[6,11,15,19,23,27],{"title":7,"path":8,"reprint":9,"date":4,"issue":10},"Cóż jest człowiek?","\u002Fpl\u002Freprints\u002F328c",328,"Vol. III, No. 10",{"title":12,"path":13,"reprint":14,"date":4,"issue":10},"Siedem portretów tysiącletniego królestwa","\u002Fpl\u002Freprints\u002F330",330,{"title":16,"path":17,"reprint":18,"date":4,"issue":10},"Siedem zborów – Efez","\u002Fpl\u002Freprints\u002F336",336,{"title":20,"path":21,"reprint":22,"date":4,"issue":10},"Słowo Boże","\u002Fpl\u002Freprints\u002F338",338,{"title":24,"path":25,"reprint":26,"date":4,"issue":10},"Uczta weselna","\u002Fpl\u002Freprints\u002F343",343,{"title":28,"path":29,"reprint":30,"date":4,"issue":10},"Pytania i odpowiedzi","\u002Fpl\u002Freprints\u002F344",344,{"id":32,"title":20,"author":33,"body":34,"date":4,"description":574,"extension":575,"issue":10,"meta":576,"month":577,"navigation":578,"path":21,"reprint":22,"seo":579,"sitemap":580,"stem":581,"year":582,"__hash__":583},"reprints\u002Fpl\u002Freprints\u002F338.md",null,{"type":35,"value":36,"toc":570},"minimark",[37,45,99,117,123,156,242,265,282,288,295,306,335,338,402,426,436,442,459,468,471,497,510,520,530,548,554],[38,39,40,44],"p",{},[41,42,43],"em",{},"Jan 1:1-17",".",[38,46,47,48,51,52,54,55,58,59,62,63,65,66,69,70,72,73,76,77,80,81,84,85,87,88,91,92,94,95,98],{},"Greckie słowo logos, przetłumaczone jako ",[41,49,50],{},"słowo"," w wersecie 1 i 14 tego rozdziału, poprawnie przetłumaczone powinno być jako zamiar, plan, zamysł, lub wypowiedzenie (ekspresja). Użyjmy tej definicji w kolejnych fragmentach, gdzie również pojawia się ",[41,53,50],{}," (logos): „Pytam tedy, ",[41,56,57],{},"dlaczegoście"," (logos) mię wezwali?” (",[41,60,61],{},"Dz. Ap. 10:29","); „Daj sługom twoim ze wszystkiem bezpieczeństwem mówić ",[41,64,50],{}," twoje” – Twój plan, cel, zamiar (",[41,67,68],{},"Dz. Ap. 4:29","); „A ci, którzy byli rozproszeni, chodzili opowiadając ",[41,71,50],{}," Boże” – Boski plan, zamiar (",[41,74,75],{},"Dz. Ap. 8:4","); „Nauczając u nich ",[41,78,79],{},"słowa"," (zamiaru, planu, celu) Bożego” (",[41,82,83],{},"Dz. Ap. 18:11","); „Ci są, co słuchają ",[41,86,79],{}," (zamiaru, planu, celu Bożego), i przyjmują je” (",[41,89,90],{},"Mar. 4:20","); „Niebo i ziemia przeminą, ale ",[41,93,79],{}," (plany i zamiary) moje nie przeminą” (",[41,96,97],{},"Mat. 24:35",").",[38,100,101,102,105,106,109,110,113,114,98],{},"Z takim zatem zrozumieniem, możemy czytać ",[41,103,104],{},"Jan 1:1",": „Na początku” – zanim cokolwiek było stworzone i nic poza Jehową nie istniało, „było ",[41,107,108],{},"Słowo","” – plan, zamysł, cel Boży. Tak, Bóg miał określony i rozwinięty plan, stworzony w Jego umyśle zanim cokolwiek z niego się dokonało. Wielki Architekt wszechświata i Autor wszelkiego życia, najpierw obliczył koszty i ułożył wszystko tak, by wszystko zakończyło się na Jego cześć i chwałę (",[41,111,112],{},"Łuk. 14:28-31","; ",[41,115,116],{},"Obj. 4:11",[38,118,119,120,122],{},"„A ono ",[41,121,108],{}," (plan, cel) było u Boga” – aż dotąd istniało tylko w Jego koncepcji, był to Jego zamysł, cel, plan, jeszcze niewypowiedziana intencja.",[38,124,125,126,128,129,131,132,135,136,138,139,142,143,113,146,113,149,152,153,98],{},"„A Bogiem było ono ",[41,127,108],{},"” – termin ",[41,130,50],{},", odnosił się nie tylko do istniejącego w Bożym umyśle planu, ale również do ",[41,133,134],{},"wyraziciela"," tego planu. Rozumiemy zatem, że tekst ten oznacza, że ",[41,137,50],{}," – plan i zamiar Boga znalazł swoje pierwsze ",[41,140,141],{},"wypełnienie"," w stworzeniu tego, o którym napisano „początek stworzenia Bożego”, „pierworodny wszystkich rzeczy stworzonych” (który później stał się człowiekiem Jezusem) (",[41,144,145],{},"Obj. 3:14",[41,147,148],{},"1:5",[41,150,151],{},"Kol. 1:15","), który jest teraz wywyższony do natury boskiej, „a imię jego zowią Słowo Boże” (",[41,154,155],{},"Obj. 19:13",[38,157,158,159,162,163,166,167,169,170,173,174,177,178,181,182,185,186,113,189,113,192,113,195,113,198,201,202,205,206,209,210,213,214,217,218,221,222,224,225,228,229,232,233,235,236,113,239,98],{},"Istota ta, której stworzenie stało się ",[41,160,161],{},"początkiem"," wypełniania się planu Jehowy, nazwana jest tutaj ",[41,164,165],{},"Bogiem"," – „a Bogiem było ono ",[41,168,108],{}," (wyraziciel planu)”. Słowo ",[41,171,172],{},"Bóg"," oznacza możnego, ale nie zawsze ",[41,175,176],{},"wszech","-możnego. Jest tłumaczone tak z czterech różnych hebrajskich słów: el, elah, elohim and adonai i wszystkie one oznaczają ",[41,179,180],{},"możny"," bądź ",[41,183,184],{},"wielki",". Ogólnie jest to imię, często i właściwie przypisywane naszemu Niebiańskiemu Ojcu, ale również Jezusowi, aniołom i ludziom (",[41,187,188],{},"1 Mojż. 32:24,30",[41,190,191],{},"2 Mojż. 7:1",[41,193,194],{},"5 Mojż. 10:17",[41,196,197],{},"Sędz. 13:21,22",[41,199,200],{},"Jer. 16:13",", ",[41,203,204],{},"10:11","). W ",[41,207,208],{},"Psalmie 82"," bardzo wyraźnie zaznaczono różnicę, pomiędzy istotami, które tłumaczy się na słowo Bóg: „",[41,211,212],{},"Bóg (elohim)"," stoi w zgromadzeniu ",[41,215,216],{},"Bożem (el)",", a w pośród ",[41,219,220],{},"bogów (elohim)"," sądzi”. Tutaj, pierwsze słowo ewidentnie odnosi się do Jehowy ",[41,223,176],{},"-mocnego, podczas gdy inne odnoszą się do innych możnych istot – kościoła, synów Bożych, których Jezus jest Głową i przywódcą. Ponownie w wersecie 6 czytamy: „Jam rzekł: Bogowieście (",[41,226,227],{},"elohim","), a synami Najwyższego (",[41,230,231],{},"El yon",", Najwyższego Boga) wy wszyscy jesteście. A wszakże jako i inni ludzie pomrzecie”. Teraz, mimo iż jesteśmy synami Najwyższego, umieramy i nie wydajemy się być ludziom nikim więcej jak oni sami. W nas, tak samo jak w naszym Przywódcy i Głowie, ",[41,234,172],{}," objawia się w naszym śmiertelnym ciele (zobacz: ",[41,237,238],{},"Jan 10:35",[41,240,241],{},"2 Kor. 4:11",[38,243,244,245,248,249,252,253,256,257,260,261,264],{},"Hebrajskie słowo Jehowa jest imieniem używanym wyłącznie przez Wszechmogącego Ojca i nigdy nie jest używane w odniesieniu do innych istot: „Którym się ukazał Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi w tem imieniu, żem Bóg Wszechmogący (",[41,246,247],{},"el"," – Bóg, ",[41,250,251],{},"shaddai"," – wszechmogący); ale w ",[41,254,255],{},"imieniu mojem",", JEHOWA, nie jestem poznany od nich” (",[41,258,259],{},"2 Mojż. 6:3","). W naszym powszechnym przekładzie, wyłączność tego ",[41,262,263],{},"imienia"," została zagubiona na rzecz słowa Pan.",[38,266,267,268,270,271,273,274,277,278,281],{},"„Bogiem było ono ",[41,269,108],{},"” – Syn Boży (nazwany później Jezus) nazwany jest tutaj SŁOWEM, ponieważ Jehowa ujawnił przez niego Swoje ",[41,272,50],{}," (plan, cel). Było wschodnim zwyczajem, że królowie posiadali oficera, którego nazywano Królewskim ",[41,275,276],{},"Słowem"," lub ",[41,279,280],{},"Głosem",". Stawał on na stopniach tronu po stronie okna witrażowego, w którym znajdowała się dziura zakryta zasłoną. Za zasłoną siadał król i wydawał rozkazy swojemu oficerowi, który przekazywał je pozostałym oficerom, sędziom i służącym. Przypuszczamy, że frazeologia tego tekstu wywodzi się z tego właśnie zwyczaju.",[38,283,284,285,287],{},"Po pierwsze zatem, ",[41,286,50],{}," odnosi się do Boskiego planu, a później stosowane jest do posłańca tego planu – Syna Bożego.",[38,289,290,291,294],{},"Wersety 2 i 3 mówią: „To było na początku (stworzenia) u Boga. Wszystkie rzeczy przez nie się stały (jako przedstawiciela Jehowy), a bez niego nic się nie stało, co się stało”. Jezus, jak zostało tutaj wyraźnie pokazane, był pierwszym i głównym stworzeniem Jehowy, był przez Niego wyróżniony, jako pośrednik, przez którego wszystkie rzeczy, zarówno ożywione jak i nieożywione zostały później stworzone – „bez niego ",[41,292,293],{},"nic"," się nie stało, co się stało”.",[38,296,297,298,301,302,305],{},"Jehowa nie miał początku, ale istnieje „od wieków aż na wieki” (",[41,299,300],{},"Psalm 90:2","), zatem to, co odnosi się tutaj do ",[41,303,304],{},"„początku”"," musi dotyczyć początku stworzenia.",[38,307,308,309,312,313,316,317,320,321,324,325,328,329,44],{},"„W nim był żywot” – jak zwięzłe jest to stwierdzenie, i na pierwszy rzut jak proste i jak pozornie nielogiczne. Jeśli weźmie się powierzchowne znaczenie, stwierdzenie tej ewidentnej prawdy faktycznie może wydawać się nielogiczne, że w Bożym Synu, który był przedstawicielem Jehowy było życie. Ale spójrzmy głębiej i zobaczymy, że jest to Boska wspaniałość i wymowny skrót. Od czasu wypełnienia pracy opisanej w ",[41,310,311],{},"wersecie 3",", Syn Boży odłożył chwałę Swojej przedludzkiej egzystencji i stał się człowiekiem. Jako człowiek żył 30 lat osiągając ludzką dojrzałość i poświęcił Swoje ziemskie życie na śmierć. Tutaj otrzymał ",[41,314,315],{},"zadatek"," Swego późniejszego wywyższenia – ",[41,318,319],{},"spłodzenie z ducha"," do boskiej natury, do której został ",[41,322,323],{},"zrodzony"," podczas zmartwychwstania, gdy dokonało się poświęcenie ludzkiej natury na śmierć. W Synu Bożym – w Słowie – Jezusie od 30 roku Jego życia było ",[41,326,327],{},"Boskie życie",", którego nigdy wcześniej nie posiadał. „A żywot był oną światłością ludzką. A ta światłość w ciemnościach świeci, ale ciemności jej nie ogarnęły” ",[330,331,332],"span",{},[41,333,334],{},"Jan 1:4-5",[38,336,337],{},"Wersety 10 i 11 nauczają: „Na świecie był, a świat przezeń uczyniony jest; ale go świat nie poznał. Do swej własności przyszedł (ludzi – narodu Żydowskiego), ale go właśni jego nie przyjęli”.",[38,339,340,341,344,345,348,349,352,353,356,357,360,361,364,365,368,369,372,373,376,377,380,381,384,385,388,389,392,393,396,397,44],{},"Pomimo, iż świat ani Go nie poznał, ani Go nie przyjął, on „był tą prawdziwą światłością, która oświeca każdego człowieka, przychodzącego na świat” (",[41,342,343],{},"werset 9","). Światłość nie oświeciła ",[41,346,347],{},"jeszcze"," każdego człowieka. Świeci teraz tylko tym, o których mowa w ",[41,350,351],{},"wersecie 12",": „którzykolwiek ",[41,354,355],{},"go przyjęli",", (…) którzy ",[41,358,359],{},"wierzą w imię jego","”. Tej klasie wierzących dał „tę ",[41,362,363],{},"moc",", aby się stali synami Bożymi”, pod warunkiem, że będą podążać Jego krokami poświęcając swoją ludzką naturę. Ci, podczas całego Wieku Ewangelii „chodzą w światłości” oraz jak ich Głowa – Jezus świecą „jako światła na świecie” (",[41,366,367],{},"Filip. 2:15","). Świat ciągle nie docenia światła i nie doceni, dopóki Jezus i wszyscy członkowie Jego Ciała (Jego naśladowcy) stanowiący Święte Miasto (",[41,370,371],{},"Obj. 21:2",") będą jako miasto na górze leżące, które „nie może się ",[330,374,375],{},"…"," ukryć” (",[41,378,379],{},"Mat. 5:14","). Jednak „stanie się w ostateczne dni, że będzie przygotowana góra domu Pańskiego na wierzchu gór, i wywyższy się nad pagórkami, a zbieżą się do niej wszystkie narody” (",[41,382,383],{},"Iz. 2:2","), „a ",[41,386,387],{},"narody",", które będą zbawione, będą ",[41,390,391],{},"chodziły w świetle jego","” (",[41,394,395],{},"Obj. 21:24","). Wtedy ta prawdziwa światłość (świecąca z całą siłą z wywyższonego Chrystusa – Głowy i ciała) oświeci każdego człowieka, przychodzącego na świat ",[330,398,399],{},[41,400,401],{},"Jan 1:9",[38,403,404,405,408,409,412,413,416,417,420,421,44],{},"To, że taka interpretacja ",[41,406,407],{},"wersetu 4 i 5"," jest właściwa, udowodnione jest przez ",[41,410,411],{},"wersety 6, 7, 8 oraz 15",". Jan przyszedł sześć miesięcy przed chrztem Jezusa i spładzając do duchowej natury oraz będąc świadkiem ",[41,414,415],{},"nadchodzącego"," światła i powiedział: „Tenci jest, który ",[41,418,419],{},"po mnie"," przyszedłszy, uprzedził mię” ",[330,422,423],{},[41,424,425],{},"Jan 1:27",[38,427,428,429,432,433,44],{},"Jezus był już wtedy obecny jako człowiek ale istniał, jak powiedział Jan, przed nim nie jako człowiek, ponieważ Jan był starszy od Jezusa o sześć miesięcy, ale w Swojej chwalebnej przedludzkiej egzystencji. W jakim znaczeniu zatem Jezus przyszedł po nauczaniu Janowym? Odpowiadamy, że w czasie poświęcenia oraz typowego chrztu, przyszedł jako ",[41,430,431],{},"Pomazaniec",", Chrystus, bosko spłodzony Syn Boga czyli ",[41,434,435],{},"światłość świata",[38,437,438,441],{},[41,439,440],{},"Werset 14",": „A to Słowo ciałem się stało, i mieszkało między nami”.",[38,443,444,445,447,448,451,452,455,456,458],{},"Podobnie jak w ",[41,446,311],{},", jesteśmy poinformowani o chwale i mocy przedludzkiej egzystencji Słowa, a w ",[41,449,450],{},"wersecie 4",", pomijając następującą ludzką naturę dla której tę chwałę porzucił, dowiadujemy się o ",[41,453,454],{},"niebiańskim życiu",", które przy końcu oświeci każdego człowieka, który przyszedł na świat. ",[41,457,440],{}," ponownie mówi jak opuścił On chwałę, którą miał u Ojca, porzucił Swoją duchową egzystencję i stał się człowiekiem.",[38,460,461,462,467],{},"„I widzieliśmy chwałę jego (chwałę doskonałego człowieczeństwa), chwałę jako jednorodzonego od Ojca” ",[330,463,464],{},[41,465,466],{},"Jan 1:14",". Jego doskonała ludzka natura świeciła takim blaskiem w porównaniu z niedoskonałymi ludźmi, że nie wydawał się on być synem upadłej rasy, ale jednorodzonym synem doskonałej istoty – i takim właśnie był, nowym stworzeniem Bożym, drugim po Adamie bezpośrednio przez Boga stworzonym człowiekiem, chociaż był zrodzony przez dziewicę Marię, podczas gdy Adam był uformowany z prochu ziemi.",[38,469,470],{},"Jako doskonały człowiek, Jezus był pełen łaski i prawdy. Żył w całkowitej i bezustannej łasce u Boga, dlatego Bóg pozwolił Mu poznać Swoją prawdę, Swój Plan.",[38,472,473,476,477,480,481,201,484,487,488,491,492,44],{},[41,474,475],{},"Werset 16",": „A z pełności jego myśmy (wierzący) wszyscy wzięli”. Tak, z tej ",[41,478,479],{},"samej pełności łaski Bożej",", którą cieszył się Jezus z powodu swojej ",[41,482,483],{},"bezgrzesznej doskonałości",[41,485,486],{},"wszyscy"," wzięliśmy przez nasze ",[41,489,490],{},"usprawiedliwienie"," przez wiarę w Jego krew. Tym samym Jezus podnosi wierzących do poziomu, na którym On sam się znajduje, do pełności łaski i komunikacji z Bogiem – zostaliśmy „usprawiedliwieni darmo z łaski jego” ",[330,493,494],{},[41,495,496],{},"Rzym. 3:24",[38,498,499,500,505,506,509],{},"„I łaskę za łaskę” ",[330,501,502],{},[41,503,504],{},"Jan 1:16",", czyli łaskę na podstawie łaski. Oznacza to, że bycie podniesionym ze stanu grzeszników do usprawiedliwienia z wiary było jednym aktem łaski, który następnie otworzył drogę kolejnym aktom łaski, czyli ",[41,507,508],{},"powołanie"," do ubiegania się o boską naturę, do stania się dziedzicami Boga i współdziedzicami z Chrystusem w Jego cierpieniach.",[38,511,512,513,516,517,98],{},"Tak, wraz z Pawłem, z powodu tej łaski (usprawiedliwienia), gdziekolwiek jesteśmy, cieszymy się z nadziei w łaskę Bożą (",[41,514,515],{},"Rzym. 5:2","), uważając cierpienia obecnego czasu za niewarte porównania z chwałą jaka ma się w nas objawić (",[41,518,519],{},"Rzym. 8:18",[38,521,522,525,526,529],{},[41,523,524],{},"Werset 17",": „Albowiem zakon przez Mojżesza jest dany, a łaska i prawda przez Jezusa Chrystusa stała się”. Ukazany jest tutaj kontrast pomiędzy Wiekiem Żydowskim, a Wiekiem Ewangelii. W Wieku Żydowskim tylko Prawo (cień rzeczy dobrych, które miały przyjść w Wieku Ewangelii) było dane. Nigdy nie mogło ono dać życia, ponieważ nikt nie był w stanie sprostać jego wymaganiom. „A łaska” – zapłata za naszą okupową cenę, ale nie tylko to, także dodatkowa łaska – „prawda”, czyli zrozumienie Boskiego planu oraz objawione w nim nasze wysokie powołanie – obydwie te łaski pochodzą od Jezusa Chrystusa. „A teraz objawiona jest przez okazanie się zbawiciela naszego, Jezusa Chrystusa, który i śmierć zgładził, i żywot na jaśnie wywiódł, i nieśmiertelność przez Ewangelię” (",[41,527,528],{},"2 Tym. 1:10","). Ta specjalna łaska oraz wspaniała wiedza („prawda”) występują jedynie w Wieku Ewangelii.",[38,531,532,533,536,537,542,543,44],{},"W tym krótkim rozważanym fragmencie zaprezentowano nam wspaniałą biografię chwalebnej duchowej jednostki, która później stała się doskonałym człowiekiem, a którego następnie „Bóg ",[41,534,535],{},"nader (…) wywyższył","” ",[330,538,539],{},[41,540,541],{},"Filip. 2:9",", Boskie, nieśmiertelne SŁOWO. Znajduje się na świętej stronie w pięknej, elokwentnej zwięzłości podyktowanej przez ducha Jehowy. Zauważmy jak wielką czcią Ojciec obdarzył Słowo, „aby wszyscy czcili Syna, tak jako czczą Ojca” ",[330,544,545],{},[41,546,547],{},"Jan 5:23",[549,550,551],"poem",{},[38,552,553],{},"„Gdyby cała ludzkość mego Zbawcę znała,\nna pewno też by Go kochała.”\nDzięki Bogu ten szczęsny dzień wkrótce nastanie,\na poznanie wypełni całą ziemię.",[38,555,556,557,560,561,564,565,44],{},"Ukochani naśladowcy Jezusa „patrzcie, jaką miłość dał ",[41,558,559],{},"nam"," Ojciec, ",[41,562,563],{},"abyśmy"," (jako współdziedzice tych samych rzeczy) dziatkami Bożemi nazwani byli” ",[330,566,567],{},[41,568,569],{},"1 Jana 3:1",{"title":571,"searchDepth":572,"depth":572,"links":573},"",2,[],"Jan 1:1-17.","md",{},"April",true,{"title":20,"description":574},{"loc":21},"pl\u002Freprints\u002F338",1882,"va8wAXSANLOtLJxU8mRA3Y7WF-LcCbiKP3q1HCf3nTU",1776402537192]